„Fotografia dokumentalna, aby być czytelna bez długiego, wyjaśniającego obraz opisu, potrzebuje wyrazistych sytuacji” – rozmowa z Mariuszem Foreckim, stypendystą Marszałka Województwa Wielkopolskiego.

Monografię Teatru Wielkiego w Poznaniu wydało pod koniec ubiegłego roku Wydawnictwo Miejskie Posnania. Opowieść Zenona Pałata i Małgorzaty Arentowskiej nawet dla czytelnika niebędącego koneserem sztuki operowej będzie interesująca.

„Pomimo tego, że wciąż dostaję listy z prośbą, czy w serii będzie to czy tamto, ja z uporem podążam swoją ścieżką po tym naszym dziwnym, acz pięknym kraju, karmiąc się własnymi fascynacjami i wspomnieniami. I niekiedy trafiam na miejsca mało plakatowe, ale dla mnie istotne, bo z jakiegoś tam powodu zrobiły na mnie duże wrażenie” – pisał na swoim Facebooku 9 sierpnia 2017 roku Ryszard Kaja.

„W drugiej połowie XVIII stulecia dziedzicem Dobrzycy był generał Augustyn Gorzeński […]. Postanowił on u schyłku XVIII wieku wznieść nową rezydencję na miejscu dawnego, zupełnie już przez czas zrujnowanego zamku obronnego. […] [Pałac] składa się z dwóch wysokich, piętrowych skrzydeł prawie jednakiej długości, zestawionych pod kątem prostym. W miejscu, gdzie zbiegają się oba te skrzydła, wznosi się okazały portyk czterokolumnowy, pod którym znajduje się główne wejście. Dwór ma więc w rzucie poziomym niezwykłą postać, jakby węgielnicy. Na wybór tak wyjątkowej formy wpłynął sam generał Gorzeński. Był on mianowicie wybitnym członkiem wolnomularstwa i dlatego też polecił [architektowi Stanisławowi] Zawadzkiemu nadać swemu domowi kształt masońskiego symbolu” – pisał Tadeusz Stryjeński o pałacu w Dobrzycy.

Na przedwiośniu w Poznaniu dominuje taniec. Po raz kolejny mogliśmy podziwiać młode talenty choreograficzne (Teatr Wielki w Poznaniu) i taneczne (Polski Balet Narodowy Junior). Dla równowagi zobaczyliśmy dwie oryginalne inscenizacje dobrze znanych tematów. Z Bratysławy przyjechała nowa wersja „Jeziora łabędziego”, a z Bydgoszczy – „Carmen”.

Zaczęło się od prostego radzieckiego aparatu Smena na rodzinnym weselu i jednej kliszy, z której — być może — nie zachowało się ani jedno zdjęcie. Dziś FOTOSTUBE to wspólna praktyka fotograficzna, studio i rozpoznawalna marka, ale przede wszystkim relacja dwóch braci, którzy fotografię traktują jako spotkanie z drugim człowiekiem. O wspólnej drodze i pracy, o konkursach, lokalności i zmianach w fotografii rozmawiam Dawidem i Waldkiem Stube.