Do domu Janusza Jurka w Ostrowie Wielkopolskim trudno wejść niezauważonym. Pierwszy przy drzwiach pojawia się Heniu – radosny kundelek, wyraźnie przekonany, że każdy gość przyjechał właśnie do niego. Janusz opowiada, że wraz z rodziną przygarnęli go po ciężkim wypadku. Patrząc na niego trudno uwierzyć, że przeszedł tak wiele. Spotykamy się w domu, połączonym z pracownią artystyczną. Janusz Jurek jest fotografem i grafikiem, który w tym roku otrzymał stypendium Marszałka Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie kultury na realizację projektu „Spójrz, zanim zniknie”. Rozmawiamy o fotografii ulicznej, lokalnych społecznościach i uważnym patrzeniu na świat.

„Odbiorcy pozbawieni odczuwania sacrum są mało podatni na działanie sztuki, a twórca nie może bez tej specyficznej intuicji istnieć. Owszem, będzie on w stanie produkować obiekty sztuki, ale pozbawione siły działania. Nie ma zaś dobrego obrazu bez jego działania niewytłumaczalnego. Sztuka, która powstawała pod wpływem prądów zupełnie racjonalistycznych, jest bezsilna” – mówił Jerzy Nowosielski, jeden z najwybitniejszych polskich malarzy drugiej połowy XX wieku.

Są wsie, które z czasem rozrastają się i zamieniają w duże, a czasami nawet potężne miasta. Są też miasta i miasteczka, które zaliczywszy okresy świetności, na powrót stają się wsiami albo ledwie niewielkimi osadami. W zamierzchłej przeszłości winą za zmienne koleje losu obarczano by jakiegoś ducha opiekuńczego, który władał okolicą, dziś badając historię, szuka się przyczyn, które mogą wpłynąć na rozwój skupisk ludzkich. Zmieniają się szlaki handlowe, a miasto, które wytyczało drogę transportu towarów, niekiedy raptownie, czasami zaś powolnie trafia na pobocze. Zdarza się, że nie jest w stanie odbudować się po jakiejś wojnie albo ponownie zaludnić po czasach zarazy.

„Fotografia dokumentalna, aby być czytelna bez długiego, wyjaśniającego obraz opisu, potrzebuje wyrazistych sytuacji” – rozmowa z Mariuszem Foreckim, stypendystą Marszałka Województwa Wielkopolskiego.

Monografię Teatru Wielkiego w Poznaniu wydało pod koniec ubiegłego roku Wydawnictwo Miejskie Posnania. Opowieść Zenona Pałata i Małgorzaty Arentowskiej nawet dla czytelnika niebędącego koneserem sztuki operowej będzie interesująca.

„Pomimo tego, że wciąż dostaję listy z prośbą, czy w serii będzie to czy tamto, ja z uporem podążam swoją ścieżką po tym naszym dziwnym, acz pięknym kraju, karmiąc się własnymi fascynacjami i wspomnieniami. I niekiedy trafiam na miejsca mało plakatowe, ale dla mnie istotne, bo z jakiegoś tam powodu zrobiły na mnie duże wrażenie” – pisał na swoim Facebooku 9 sierpnia 2017 roku Ryszard Kaja.