Anna Kochnowicz-Kann

nowe w Nowym: Historia nr 532

Co się przydarzyło Zdzisławowi Wardejnowi 28 czerwca 1956 roku, opowiedział mi kilka lat temu Tomasz Szymański, współtwórca poznańskich Ósemek i wieloletni dyrektor Teatru im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie, kiedy nagrywałam z nim rozmowę dla Poznańskiego Archiwum Historii Mówionej. Potem jeszcze kilka razy, w różnych okolicznościach, wracała do mnie ta historia, ale im więcej czasu mijało, tym bardziej dominowała w niej perspektywa komediowa, anegdotyczna.

Michał Dachtera

„Misterium codzienności” Jerzego Nowosielskiego

„Odbiorcy pozbawieni odczuwania sacrum są mało podatni na działanie sztuki, a twórca nie może bez tej specyficznej intuicji istnieć. Owszem, będzie on w stanie produkować obiekty sztuki, ale pozbawione siły działania. Nie ma zaś dobrego obrazu bez jego działania niewytłumaczalnego. Sztuka, która powstawała pod wpływem prądów zupełnie racjonalistycznych, jest bezsilna” – mówił Jerzy Nowosielski, jeden z najwybitniejszych polskich malarzy drugiej połowy XX wieku.

Joanna Jodełka

Mielżyn

Są wsie, które z czasem rozrastają się i zamieniają w duże, a czasami nawet potężne miasta. Są też miasta i miasteczka, które zaliczywszy okresy świetności, na powrót stają się wsiami albo ledwie niewielkimi osadami. W zamierzchłej przeszłości winą za zmienne koleje losu obarczano by jakiegoś ducha opiekuńczego, który władał okolicą, dziś badając historię, szuka się przyczyn, które mogą wpłynąć na rozwój skupisk ludzkich. Zmieniają się szlaki handlowe, a miasto, które wytyczało drogę transportu towarów, niekiedy raptownie, czasami zaś powolnie trafia na pobocze. Zdarza się, że nie jest w stanie odbudować się po jakiejś wojnie albo ponownie zaludnić po czasach zarazy.

Anna Kochnowicz-Kann

Sztuka i okolice: Cały ten jazz

Celowo opóźniałam powstanie tego felietonu. Chciałam, by emocje się uspokoiły, by we wspomnieniach zostało tylko to, co wtedy je najbardziej rozkołysało, co najbardziej nimi szarpnęło, co sprawiło, że jeszcze długo muzyka grała we mnie, wracała nieprzywoływana, czasami się śniła. Postanowiłam też nie sięgać do notatek, choć po każdym koncercie skrupulatnie notowałam swoje odczucia – pomyślałam, że dobrze by było, by pamięć sama przesiała wszystko. Inaczej powstałaby ogromna opowieść o nadmiarze piękna, o muzycznym przesycie.
D
Kontrast Wyłącz ruch