Oskara Sadowskiego, reżysera młodego pokolenia, „od zawsze” – jak można przeczytać w wywiadach z nim – fascynuje opera i dlatego we wszystkich swoich pracach próbuje przemycać jej elementy. Nie inaczej jest i tym razem. Już sam początek jego najnowszej produkcji, której premiera odbyła się 6 grudnia w Teatrze Nowym w Poznaniu, odwołuje się do tego właśnie świata, chociażby w warstwie narracyjnej, bo formalnych tropów tu więcej – bez trudu da się zauważyć wpływy kina czy telewizji, a im bardziej erudycyjny widz, tym więcej znajdzie odniesień i więcej zabawy w rozkodowywaniu języka przekazu.

Powoli wygasają gorące dyskusje wywołane kontrowersyjnym werdyktem jury tegorocznego Konkursu Chopinowskiego, a przed nami kolejny konkurs, na który czekają melomani. Jak będzie wyglądać struktura tego wydarzenia w 2026 roku mówi Karolina Kaźmierczak, dyrektor Międzynarodowych Konkursów im. Henryka Wieniawskiego.

W „Słowniku języka polskiego” pod redakcją Witolda Doroszewskiego tradycja została zdefiniowana jako „obyczaje, poglądy, normy postępowania przejmowane (często w nastroju pewnego pietyzmu) przez jedno pokolenie od pokoleń poprzednich i przekazywane następnym”.

Tego jeszcze w Poznaniu nie było, aby w ciągu kilkunastu dni wystąpiło troje laureatów i jeden finalista Konkursu Chopinowskiego: Eric Lu, Kevin Chen, Tianyao Lyu i David Khrikuli.

„Najpierw Andy, potem kawa” – zaproponowałam znajomej, z którą dawno się nie widziałam. Nie protestowała. Chwilę trwało, nim znalazłyśmy wejścia na wystawę, bo nie wiedziałam, że galeria w wieży Starego Browaru dziś nosi nazwę Pop Culture Gallery, więc szukałyśmy jej nie tam, gdzie trzeba; to miejsce, pod zegarem, pamiętałam jako przestrzeń prezentacji sztuki współczesnej, stworzoną przez Grażynę Kulczyk wraz centrum handlu i biznesu, teraz – zakładając, że nazwa odzwierciedla to, co w środku można znaleźć – obszar eksploracji kuratorskich został chyba zawężony, ale jeśli dzięki temu pop-art będzie szerzej i częściej pokazywany w Poznaniu, nie wnoszę zastrzeżeń. Wiem, wiem: choćbym i wnosiła, nie miałoby to żadnego znaczenia – ktoś taką decyzję podjął, bo był przekonany, że jest słuszna, i tyle.

Michalina Cendrowska w podlotach pisze o dorastaniu pełnym światła i szczelin – o dzieciństwie, które pachnie mirabelkami, ale potrafi zakłuć jak wejście w pokrzywy. To subtelna, a zarazem bezwzględna opowieść o ciele, pamięci i języku rodzącym się z milczenia.