W książce „Ludzie nieznaczni. Taktyki przetrwania” Agnieszka Dauksza pokazuje, jak warunkowany politycznie i społecznie imperatyw sukcesu stoi w sprzeczności z realnym odczuwaniem bezsiły. I jak bezradność może być źródłem inaczej rozumianej sprawczości i wspólnotowości.

„Pomimo tego, że wciąż dostaję listy z prośbą, czy w serii będzie to czy tamto, ja z uporem podążam swoją ścieżką po tym naszym dziwnym, acz pięknym kraju, karmiąc się własnymi fascynacjami i wspomnieniami. I niekiedy trafiam na miejsca mało plakatowe, ale dla mnie istotne, bo z jakiegoś tam powodu zrobiły na mnie duże wrażenie” – pisał na swoim Facebooku 9 sierpnia 2017 roku Ryszard Kaja.

Osoby zagrożone marginalizacją najczęściej widzimy przez pryzmat pomocy, jakiej potrzebują. Tymczasem ich postrzeganie świata może stanowić źródło inspiracji dla nas wszystkich, o czym przekonuje książka „Słowa są jak ptaki, które uczymy śpiewać” Daniela Tammeta, autystycznego sawanta.

Poznań i Lwów należą do tych miast, które potrafią rozmawiać ze sobą poprzez sztukę w sposób szczególnie intensywny. Nie chodzi tu jedynie o wymianę wystaw, wypożyczenia dzieł czy uprzejmy gest współpracy między instytucjami. Stawką jest coś znacznie większego: podtrzymanie wspólnej przestrzeni kultury w momencie historycznej próby.